Smoke & Mirrors.

..and how it continued.

2012-02-14T01:55:00.001+02:00

Oh wait, what's the date today? Damn.

How everything started..

2012-02-13T14:59:00.000+02:00

Morning Coffee.

2012-01-29T13:06:00.001+02:00

Maybe I just want to fly
I want to live -I don't want to die
Maybe I just want to breath
Maybe I just don't believe..

Άλσος.

2012-01-22T22:27:00.001+02:00

Έρχεται μία πολύ συγκεκριμένη στιγμή, μια στιγμή που δενχρειάζεται να μοιάζει λες και κράτησε χρόνια ή αιώνες ολόκληρους· φτάνειμονάχα εκείνη η στιγμή. Είναι εκείνατα ελάχιστα δευτερόλεπτα ή μπορεί ακόμα και κλάσματα του δευτερολέπτου (άλλωστεποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τους αριθμούς), που αρκούν για να πέσουν όλα κάτω,να γκρεμιστούν και να γίνουν όχι απλά χιλιάδες κομμάτια, αλλά δεκάδες δάκρυα,εκατοντάδες στιγμές και χιλιάδες ψυχές.

Πόσο αστείο και ταυτόχροναθλιβερό είναι αυτό που ποτέ σου δεν άντεχες, να σε κυνηγάει;

Αυτό που μια ζωή προσπαθούσες νααπωθήσεις, να κρατήσεις μακριά σου μη τυχόν σε μολύνει, μη τυχόν σε χαλάσει,αυτό, ακριβώς αυτό, να σε αιχμαλωτίζει, να σε φυλακίζει πίσω από κάγκελα τόσοσκληρά, που να είναι αδύνατο να αποδράσεις. Αυτό που πάντα σου προκαλούσεαποστροφή, που θεωρούσες ανάξιό σου, μικρό, τιποτένιο, αυτό θα σε πονέσειπερισσότερο από καθετί μέχρι να γίνει κομμάτι σου και εν τέλει θα σου αφήσεισημάδι –το ξέρω–.

Και όταν έρθει εκείνη η στιγμή,δύσκολο δεν θα είναι το να πάψει να είναι κομμάτι σου, έτσι κι αλλιώς μπορείςπλέον με περίσσια ευκολία να κόβεις τον εαυτό σου σε κομμάτια και να τονσκορπίζεις δεξιά κι αριστερά, αλλά το να κρύψεις το σημάδι, να το καλύψεις, νατο ντύσεις όσο γίνεται πιο κατάλληλα όχι για να μη φαίνεται, οι άνθρωποι σπάνιαρωτάνε για όσα φαίνονται, αλλά για να μην μπορεί κανείς να το ψιλαφήσει και νααρχίσει τις ερωτήσεις, είναι κουραστικές οι ερωτήσεις κι όλες εκείνες οιπροσπάθειες να βρεις τις κατάλληλες απαντήσεις, δεν συμφωνείς;

So I’m taking these pills for to fill up my soul/And I’m drinking them down with cheap alcohol…

Δεν έχω πειποτέ σε κανέναν «Σε χρειάζομαι», θυμάσαι;

Γιατί εγώείχα ξεχάσει…

Soil and six feet under.

2012-01-18T11:56:00.001+02:00

Είναι... ή μάλλον δεν είναι· ναι, σίγουρα είναι καλύτερα έτσι...

...εκείνες οι στιγμές που πρέπει απλώς να ανοίξεις τα μάτια και να κοιτάξεις γύρω σου και να αποφασίσεις πως δεν είσαι πλέον θαμμένος κάτω από το χώμα, πως μπορείς πλέον να ανασάνεις κανονικά και να συνεχίσεις από εκεί που είχες μείνει. Δεν νομίζω πως είναι φυσιολογικό να πατάς παύση απλά και μόνο επειδή δεν σου αρέσει αυτό που είσαι ή αυτό που νομίζεις εν πάση περιπτώσει πως είσαι, αλλά μικρή σημασία έχει άλλωστε το τι νομίζω, πάντα μικρή είχε. Όχι ότι είναι κάτι σημαντικό ή αναγκαστικό ή τελοσπάντων κάποιο άλλο επίθετο εξαναγκαστικό (το να είσαι φυσιολογικός), απλά είναι αυτό που περνάει απαρατήρητο κι είναι χρήσιμο να περνάς απαρατήρητος, αν όχι απαραίτητα χρήσιμο, είναι τουλάχιστον βολικό. Μπορείς να κρυφτείς, να θαφτείς, να πέσεις σε χειμερία νάρκη και κανείς να μην αναρωτηθεί πού πήγες, πού είσαι, ποιος είσαι, τι είσαι. Παρ' όλα αυτά, το να ανοίγεις τα μάτια στην πραγματικότητα δεν σημαίνει τίποτα, είναι απλώς άλλη μια προσπάθεια να μένεις ζωντανός κι είναι αστείο να θες να μοιάζεις ζωντανός όταν ξέρεις πολύ καλά πως έχεις από καιρό πεθάνει. Φυσικά κι έχεις πεθάνει, τι ακριβώς πάει να πει πως αν είχες θα το είχαν καταλάβει, δεν θα το καταλάβουν ποτέ πριν δούνε το πτώμα. Τι ποιο πτώμα; Γι αυτό σου λέω, δεν έχει νόημα να κρατάς ανοιχτά τα μάτια σου, είναι αστείο και μπερδεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Κοίτα τι έκανες. Τώρα εσύ ο ίδιος νομίζεις πως είσαι ακόμα ζωντανός. Κλείστα πάλι και πέσε για ύπνο, κι αν θες, θα προσπαθήσω να σε νανουρίσω...

You are the one I want / to see me for all the stupid shit I've done... ♪

Happy 2012.

2012-01-01T17:48:00.000+02:00

Oh wait, what was I supposed to say?

"Where wyrm lays.."

2011-12-22T00:58:00.002+02:00

...I changed my mind.

(Βασικά έσβησες πολύ ξαφνικά το blog και δεν πρόλαβα να σου πω).

(Άσχετα comments με το θέμα θα διαγράφονται).

Titre (du message).

2011-12-19T13:41:00.000+02:00

Ώρες - ώρες, δεν έχει τόση σημασία να ξέρεις να (το) παίζεις κάτι (ή κάποιος).

In time you will find..

2011-12-13T13:15:00.000+02:00

...what goes around comes back around.

They are the hunters, we are the rabbits.

2011-12-01T02:30:00.000+02:00

Παγκόσμια Λογοτεχνία Ι.

2011-11-24T13:12:00.001+02:00

Νοσταλγία < αρχ. ελλ. νόστος (=επιστροφή) + ἄλγος (=πόνος).

"...πολλὰ δ’ ὅ γ’ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν..."

-Ὁμήρου Ὀδύσσεια, Ραψωδία Α'

Serendipity.

2011-11-08T14:07:00.000+02:00


Death: The High Cost of Living.

Δε χαρίζω. Δε χαρίζομαι. Αν θέλεις θυμήσου.

2011-10-25T12:20:00.000+03:00

Είναι μερικές στιγμές τόσο εύκολες επειδή δεν χρειάζεται να πεις εσύ κάτι, έχει προνοήσει η μοίρα και έβαλε κάποιον άλλον να το πει για σένα. Κι είναι τόσο τραγικό που έχει διαλέξει όχι μόνο τις λέξεις που θα διάλεγες εσύ, αλλά κι εκείνες που δεν ήξερες πώς γράφονται, πώς λέγονται και πώς προφέρονται, λέξεις καλύτερες, πιο αποδοτικές, πιο.. κατάλληλες. Είναι βολικό και παράξενο και κατά πάσα πιθανότητα λυτρωτικό, γιατί γλιτώνεις τόσο κόπο και κερδίζεις σ' επαφή. Μπορεί να μην υπάρχουν εν τέλει αδερφές - ψυχές, αλλά λίγη σημασία έχει, όταν υπάρχουν κοινές σκέψεις και εκφράσεις και εκφάνσεις. Είναι συνηθισμένο να είσαι ερωτευμένος με τις λέξεις και τα γράμματα της αλφαβήτου, επειδή είναι απέραντα, επειδή είναι πάντα εκεί, επειδή είναι η εύκολη λύση. Αυτό που διαφέρει είναι να ερωτεύεσαι τις λέξεις του άλλου.

Οι αλυσίδες, καιρό, που με κρατούσαν έχουν σπάσει,
είμαι ελεύθερος μα δεν μ ακούει κανείς.

36017413

2011-10-20T23:55:00.000+03:00

Keep walking.

There's nothing left to do.

Closed.

2011-09-24T15:52:00.001+03:00

I am under construction.

Run out of inspiration.

2011-09-22T03:43:00.002+03:00

From the deepest desires often come the deadliest hate.

-Socrates.

Error.

2011-09-15T05:48:00.000+03:00

Έρχεται κάποια στιγμή, που τίποτα πια δεν έχει σημασία.

Γιατί έχεις τρέξει τόσο που κουράστηκες κι έχασες την ανάσα σου και το μόνο που ακούς πλέον είναι οι χτύποι μιας καρδιάς, μάλλον της δικιάς σου (είχες ξεχάσει από καιρό ότι δουλεύει ακόμα/ίσως το μόνο όργανο μέσα σου που δεν λέει να σαπίσει). Χτύποι τόσο γρήγοροι που είσαι βέβαιος πως θα πεταχτεί σε μια στιγμή έξω απ' το σώμα σου. Τόσο ηχηροί, που καλύπτουν μέχρι και τις ίδιες σου τις σκέψεις. Τόσο ασυγχρόνιστοι που σε κάνουν να αναρωτιέσαι πως γίνεται κανένας από όλους εκείνους τους γιατρούς που επισκέφθηκες να μην έκανε σωστή εκτίμηση της κατάστασής σου. Ποιας κατάστασης θα μου πεις, λες και πρόκειται για ασθένεια, να σου χορηγήσουν ένα φάρμακο και να γίνεις καλά.

Τουλάχιστον τότε θα υπήρχε το ενδεχόμενο να γίνεις καλά. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα.

Από ένα σημείο και μετά, είναι μάλλον ανακουφιστικό -το να μην υπάρχει τίποτα-. Γιατί ίσως έτσι πάψουν οι ψευδαισθήσεις και οι παραισθήσεις και γενικά, μπορεί οι όποιες αισθήσεις λειτουργούν ακόμα να απενεργοποιηθούν και να σταματήσεις επιτέλους να ακούς φωνές και να βλέπεις πράγματα που αναμφίβολα, δεν υπάρχουν. Άλλωστε το 5 είναι υπερβολικά μεγάλος αριθμός και μάλιστα περιττός, δεν μπορεί να είναι τόσο επώδυνο όσο φαίνεται το να μειωθεί στο 2. Όσο πιο περιορισμένες οι αισθήσεις, τόσο πιο έντονες, δεν λένε; Είναι πολλές οι πέντε, δεν χρειάζονται όλες, φτάνει να νιώθεις και να γεύεσαι, για τα υπόλοιπα αρκεί η φαντασία.

Είναι πολύ δύσκολο ν' απομονώνεις τους ήχους της εξωτερικής πραγματικότητας. Βρίσκουν τρόπο να εισβάλλουν στον προσωπικό σου χώρο και ανακατεύουν τη σκέψη σου και ταράζουν την γαλήνη που αδιαμφισβήτητα σου πήρε πολύ χρόνο να βρεις. Είναι ακόμη πιο δύσκολο να πάψεις να ακούς τις φωνές που έρχονται από μέσα. Αυτές οι φωνές δεν επηρεάζουν μόνο την κρίση σου, πειράζουν κάθε ζωτική λειτουργία του οργανισμού σου σε τέτοιο σημείο, που αναγκάζεσαι να σταματήσεις να σκέφτεσαι στην προσπάθεια να τις ξεδιαλύνεις. Προσπάθεια που μονίμως αποβαίνει μάταιη κι εσύ καταλήγεις να μην σκέφτεσαι και να μην βλέπεις, να μην ακούς, να μη μυρίζεις, να μην μπορείς να καθορίσεις πλέον τον ίδιο σου τον εαυτό.

Πόσο αξιολύπητο.

You will never know.

2011-09-11T03:50:00.002+03:00

Ίσως είναι καλύτερα έτσι.

Σε ποιον αρέσουν άλλωστε οι αποχαιρετισμοί; Είναι η πλέον ηλίθια διαδικασία στην οποία μπορεί να μπει κάποιος. Κι αυτό γιατί η απόσταση που θα προκύψει, δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας, κι έτσι νιώθεις πολύ πιο ευάλωτος με αποτέλεσμα να εξωτερικεύεις πράγματα που θα ήταν αδιαμφισβήτητα καλύτερο να έμεναν μέσα σου. Ακόμα και το μέσα δεν είναι αρκετό. Θαμμένα είναι κάπως πιο κατάλληλη λέξη. Όσο κατάλληλη μπορεί να θεωρηθεί μια λέξη εν πάση περιπτώσει..

Τι νόημα θα είχε λοιπόν ένας αποχαιρετισμός; Δυο αγκαλιές (μια στην αρχή και μια στο τέλος), πέντε λόγια κι ένα φιλί, όλα στριμωγμένα σ’ ένα μισάωρο που ενώ θα περίμενε κανείς πως θα περνούσε πολύ γρήγορα, παραδόξως θα κυλούσε βασανιστικά αργά. Είναι μάταιο να κυνηγάς ένα τελευταίο αντίο, όταν κανένα από τα προηγούμενα που ποτέ δεν ειπώθηκαν δεν ακούμπησε έστω και για λίγο στέρεο έδαφος.

Ναι, είναι μάλλον πολύ καλύτερα έτσι.

Keep quoting..

2011-09-07T22:40:00.001+03:00

"La vraie générosité envers l'avenir consiste à tout donner au présent"

-Albert Camus.

Quotes.

2011-09-06T03:04:00.000+03:00

"It has been said that time heals all wounds. I do not agree. The wounds remain. In time, the mind, protecting its sanity, covers them with scar tissue, and the pain lessens, but it is never gone."

-Rose Kennedy.

(...)

2011-08-26T19:19:00.001+03:00

I was only looking for a shortcut home.. but it's complicated, so complicated.

--:--

2011-08-22T06:00:00.002+03:00

Δεν.. δεν είναι λογικό. Όταν σπρώχνεις τη ζωή όσο περισσότερο γίνεται μακριά σου, κάτι δεν πάει καλά. Μάλλον όχι κάτι, εσύ δεν πας καθόλου καλά πλέον.

Accidental..

2011-08-14T03:45:00.000+03:00

But do you really feel alive without me?

Όσο περνάει ο καιρός γίνεται ακόμα πιο δύσκολο.

Η μέρα δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα γιατί σπρώχνεις όσο γίνεται πιο πέρα το ξύπνημα και κόβεις σιγά - σιγά γεύματα, πρώτα το πρωινό, σε λίγο το μεσημεριανό, και νομίζεις ότι τα έχεις καταφέρει κι έχεις μικρύνει το εικοσιτετράωρο μόνο και μόνο επειδή όταν είναι φωτεινά έξω κοιμάσαι ή κάνεις πως κοιμάσαι ή απλώς εύχεσαι να..

Έχουν ήδη ξεγελαστεί οι περισσότεροι, αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι, οπωσδήποτε δεν σημαίνει πως επειδή είναι πολλοί θα καταφέρουν να πείσουν κι εσένα πως τα κατάφερες -όχι γιατί δεν έχουν τη δύναμη να το κάνουν, αλλά πολύ απλά γιατί δεν ξέρουν την αλήθεια που εσύ ζείς-.

Το πραγματικό πρόβλημα προκύπτει λοιπόν τη νύχτα γιατί μοιάζει πραγματικά ατελείωτη και το γεγονός πως δεν είναι πια ζεστή και τελείωσαν μαζί με τη ζέστη οι δικαιολογίες σε βάζει σε υποψίες, βασανιστικές εναλλακτικές εκδοχές που δεν βγάζουν πουθενά. Όχι ότι έβγαζε ποτέ κάτι που γράφτηκε εδώ κάπου.

Μόνο που μαζεύτηκαν πολλά αδιέξοδα τελευταία.

..and I know sometimes you wanna die.

Coma.

2011-07-29T23:20:00.001+03:00

Travelling.

2011-07-27T08:20:00.002+03:00

Sur le fil.

2011-07-26T22:51:00.004+03:00

Όλα κάποια στιγμή τελειώνουν.

Είναι τόσο γραφικό που σ' αηδιάζει και τόσο αληθινό που αν το καλοσκεφτείς μάλλον εκνευρίζεσαι και μετά βουρκώνεις και απλώς σταματάς να σκέφτεσαι.

Έτσι και τα εγκλήματα τελείωσαν ξαφνικά, γιατί, εκτός από το ότι τελειώνουν, γίνεται τις περισσότερες φορές και απότομα, από το πουθενά, μάλλον επειδή έχουν πλάκα για κάποιους το ξαφνιασμένο βλέμμα/το στεγνό στόμα/τα υγρά μάτια.

Αυτό που έχει απομείνει λοιπόν δεν είναι έγκλημα, πώς θα μπορούσε να είναι, όταν έχει τόσο διαφορετικό σχήμα; Χρειάζεται καινούργιο όνομα γιατί το παλιό έχει ήδη βαφτεί και θαφτεί κάτω από χιλιάδες χρώματα και το κακό δεν είναι τα χρώματα, αλλά τα αρώματα που τα συνοδεύουν, γνώριμα, τρομαχτικά γνώριμα αφού δύνασαι να τα αναγνωρίσεις ακόμα και σε λάθος χρήστη. Τα μάτια παίζουν βρώμικα παιχνίδια, βγαίνουν, θολώνουν, θαμπώνουν, μπερδεύονται και μπερδεύουν γιατί λένε τα καλύτερα ψέματα γι'αυτό δεν αποτελούν μεγάλο πρόβλημα. Αργά ή γρήγορα απλώς θα πάψουν να βλέπουν.

Είναι δύσκολο να βαφτίσεις κάποιον, γιατί πρέπει να μαντέψεις αν στο μέλλον θα του ταιριάζει το όνομα, ακόμα πιο δύσκολο είναι να βαφτίσεις κάτι όμως, όταν οι λέξεις έχουν φθαρεί κι έχουν ξεθωριάσει και δεν αντικατοπτρίζουν πια την αλήθεια. Είναι χιλιοειπωμένες, πολυφορεμένες, ξεπερασμένες κι ένα σωρό άλλες παθητικές μετοχές, αξιολύπητες λέξεις που ο καθένας αυθαίρετα χρησιμοποίησε δήθεν για να περιγράψει. Να περιγράψει το ανείπωτο. Εκείνο είναι για να μένει ως έχει, δεν χωράει σε γράμματα παρά μόνο σε στιγμές, στιγμές - αρώματα που στοιχειώνουν τη μνήμη, χαράζουν τη σκέψη, αφήνουν ανοιχτές πληγές. Αγιάτρευτες.

Ίσως είναι καλύτερα έτσι, ίσως να μη χρειάζεται κάποιο όνομα εν τέλει.. Αν είναι πολύ λίγο, τότε σίγουρα δεν χρειάζεται ένα όνομα που δεν θα του ταιριάζει και θα το κουβαλάει στην πλάτη σαν βάρος. Ας μείνει ένα αβάπτιστο "κάτι" για τους άλλους και μια πληγή για εμάς.

Bonheur.

2011-07-13T01:07:00.011+03:00

"...στην ανέμη τυλιγμένη, δώσ'της κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν'αρχινήσει.."

p.s. Already miss my French guys..

Well..

2011-06-21T01:18:00.003+03:00

..summer is finally here.

(17.121)

9 Crimes, last part.

2011-06-13T19:19:00.012+03:00

"Leave me out with the waste this is not what I do.."

Πρώτη φορά που δεν είναι έγκλημα ή τουλάχιστον αυτή τη φορά ο θύτης και το θύμα αλλάζουν μορφή και παύουν να είναι άνθρωποι με το θύμα να γίνεται συναισθήματα και ο θύτης καταστάσεις.

Ποτέ πριν δεν ήταν τόσο δύσκολο, γιατί ποτέ πριν δεν ήταν τόσο ειλικρινές. Τόσο ειλικρινές που φοβάσαι πως δεν θα είναι το στόμα αυτό που θα πει ψέματα, αλλά τα μάτια. Τόσο δύσκολο που το να γράψεις κάτι δεν είναι αρκετό, γιατί τίποτα δεν μπορεί να είναι όσο τέλειο πρέπει για να αποδοθεί η (απ)ουσία.

"It's the wrong kind of place to be thinking of you.."

Παρ' όλα αυτά, είναι ταυτόχρονα και κάτι μοναδικό. Σχεδόν ιδανικό, σίγουρα αφηρημένο. Πώς είναι όταν ξυπνάς από λήθαργο, από κάποια νάρκη που κρατάει περισσότερο απ' όσο περίμενες και νιώθεις εκείνο το μούδιασμα, τόσο έντονο που σε πονάει, σε κρατάει πίσω, ακίνητο, αδύναμο. Κάπως έτσι, σαν να ανοίγουν ξανά τα μάτια μετά από έναν βαθύ ύπνο και να έχουν μπροστά τους κάτι τόσο σπουδαίο που θολώνουν και τόσο εύθραυστο που δακρύζουν. Κι όσο λάθος κι αν είναι όλα να μοιάζει σαν μην έχει καμία σημασία, κι ας έχει, το ξέρω πως έχει κι όμως το ότι το ξέρω δεν είναι αρκετό να με κάνει να μη θέλω να φωνάξω..

[...]

"It's the wrong time.."

Αναμφίβολα δεν υπάρχει σωστή στιγμή, αυτό που υπάρχει τώρα, όμως, είναι η περισσότερο λάθος..

I just..

2011-06-07T22:30:00.002+03:00

..have to post something. Anything.

Brand new beginnings.

2011-06-01T23:49:00.002+03:00

10:17:32

2011-05-19T16:20:00.001+03:00

To be honest, δεν ξέρω εδώ και πόσο καιρό δείχνει την ίδια ώρα. Έβγαλα τις μπαταρίες του σε μια στιγμή εκνευρισμού, ενώ προσπαθούσα να μάθω κάτι (ποιος ξέρει τι) στην Ιστορία, και δεν τις έβαλα ξανά, γιατί είχα αποφασίσει πως πρέπει κάποτε να ασχοληθώ σοβαρά. Άσχετο που εν τέλει δεν ασχολήθηκα και κατά πάσα πιθανότητα θα το μετανιώσω στην πορεία.

Αυτό που έχει σημασία είναι πως έχει φθαρεί η ευρύτερη αντίληψη του χρόνου. Λες και δεν έχει καμία σημασία αν είναι μέρα ή νύχτα, αν ο μήνας έχει 10 - 15 ή 30. Κι αυτό δεν κρατάει μόνο τους περίπου δύο μήνες που σταμάτησε να χτυπάει ρυθμικά το ρολόι. Αυτό κρατάει σχεδόν έναν χρόνο επετειακά. Έναν χρόνο που δυσκολεύομαι να αποφανθώ με ειλικρίνεια, αν ήταν ο καλύτερος, ή ο χειρότερος ως τώρα.

Wtf dude.

2011-05-11T16:35:00.002+03:00

Who am I kidding.

2011-05-06T15:45:00.004+03:00

10^2

2011-05-02T10:59:00.002+03:00

Homo homini lupus.

2011-04-28T22:27:00.001+03:00

ΟΕΦΕ 2011.

2011-04-25T23:15:00.001+03:00

It will all be over soon..

2011-04-23T20:01:00.002+03:00

I could definately use somebody.

2011-04-17T23:03:00.001+03:00

B-day. (once again)

2011-04-16T02:05:00.005+03:00

Before & After..

..and for fucking ever.

I can't think from all the pills.

2011-04-11T00:05:00.003+03:00

Somebody mixed my medicine..

2011-04-04T20:50:00.006+03:00

..I don't know what I'm on.

[...]

2011-04-02T23:42:00.003+03:00

Η εξιδανίκευση ήταν το τελευταίο πάτημα.

Θέλω να πω, όλοι από κάπου κρατιούνται, έχουν κάτι να ελπίζουν, να σκέφτονται ή να περιμένουν κι έτσι ξεχνάνε πόσο χάλια μπορεί να είναι όλα. –κι είναι πολύ–

Είναι (Υποκείμενο: η εξιδανίκευση) δεν ξέρω, κάτι σαν το ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα, αν είσαι τυχερός και δεν έγινες μούσκεμα κοιτάς τον ουρανό με βλέμμα απλανές και κάπως ηλίθιο και χαίρεσαι που η μπόρα πέρασε και ξεχνάς όσα βράχηκαν κι αυτούς που ενδεχομένως πνίγηκαν.

Όλοι από κάπου κρατιούνται.. φαντάζεσαι τι θα γινόταν αν πέφταμε όλοι μαζί; Θα έπιαναν άλλους τα αγοραφοβικά τους, άλλους τα κλειστοφοβικά τους και λίγοι, πραγματικά πολύ λίγοι, θα χαίρονταν με αυτή τη πτώση. Μόνο και μόνο γιατί τότε η επαφή θα γινόταν πιο εύκολη.

Η εξιδανίκευση είναι λοιπόν το τελευταίο σκαλοπάτι.

Γιατί τίποτα πια δεν μοιάζει ελπιδοφόρο και ο εγκέφαλος έπαψε από καιρό να σκέφτεται και η αναμονή έχει καταντήσει πιο κουραστική από ποτέ. Το μόνο που έχει μείνει είναι να πλάθεις καταστάσεις, ανθρώπους, σκηνές και αισθήσεις που δεν υπάρχουν, δεν υπήρξαν ποτέ κι ούτε πρόκειται. Δεν είναι φανταστικές καταστάσεις ή υποθετικοί άνθρωποι, αλλά μια μικρή παρέμβαση στην πραγματικότητα, που, όπως και να το κάνουμε, είναι άχαρη.

Παίρνουν τα πάντα μια άλλη χροιά όταν τα βάφεις μόνος σου, με τα χρώματα που θες, κι η άχαρη πραγματικότητα ξαφνικά αποκτά τόση χάρη, που νομίζεις πως όλα μπορούν να αλλάξουν, να φτιάξουν, να γεμίσουν φως. Κι όμως, όταν συνειδητοποιήσεις πως εκείνα που φαντάζουν ηλιαχτίδες δεν είναι παρά κάποια λάμπα φθορίου που έχει πάνω της ένα πεταμένο ρούχο, θα καταλάβεις πως τίποτα δεν άλλαξε/όλα είναι ίδια.

Δεν είναι τυχαίο που βρίσκεται στο τελευταίο σκαλί, πονάει περισσότερο η πτώση.

Πτώση που σε κάνει να μη μπορείς όχι απλώς να γράψεις, ούτε καν να μιλήσεις ή να σκεφτείς καθαρά. Τι να το κάνω που ο λόγος δόθηκε ως έναρθρος και ως ενδιάθετος στο ανθρώπινο είδος αφού δεν είναι ικανός να χαλιναγωγήσει την ψυχή. Η κατάληξη είναι μάλλον γνωστή και σίγουρα τετριμμένη. Αδυναμία στο να εκφραστείς, να δημιουργήσεις, να γελάσεις, να νιώσεις, να υπάρξεις.

Portrait.

2011-03-05T13:35:00.003+02:00

Cause you feel like paradise..

2011-02-26T21:00:00.003+02:00

..and I need a vacation tonight.

9 Crimes, pt. 8

2011-02-20T23:11:00.002+02:00

Leave me out with the waste
This is not what I do
It's the wrong kind of place
To be thinking of you
It's the wrong time
For somebody new
It's a small crime
And I've got no excuse.

Is that alright?
Give my gun away when it's loaded
Is that alright?
If you don't shoot it how am I supposed to hold it
Is that alright?
Give my gun away when it's loaded
Is that alright
With you?

Leave me out with the waste
This is not what I do
It's the wrong kind of place
To be cheating on you
It's the wrong time
She's pulling me through
It's a small crime
And I've got no excuse

Is that alright?
Give my gun away when it's loaded
Is that alright?
If you don't shoot it, how am I supposed to hold it
Is that alright?
If I give my gun away when it's loaded
Is that alright
Is that alright with you?

Is that alright?
Is that alright?
Is that alright?
Is that alright?
Is that alright?
Is that alright with you?

No..

F*ckin' Perfect.

2011-02-06T19:50:00.004+02:00

Ok, τσέκαρε φάση:

Περιμένεις το τραίνο, στάση Αγ. Νικόλαος, ακουστικά στ' αυτιά στο φουλ και λατινικά μεταφράσεις στο χέρι. Το τραίνο έρχεται τελικά και ψάχνεις κανένα κομμάτι Του. Καμία ελπίδα, μπαίνεις μέσα. Περιμένεις ξανά μπας και ξεκινήσει ποτέ το ρημάδι. Πρέπει να έχουν περάσει γύρω στα 5' όταν μπαίνει. Ωραίος φαίνεται.. κι ας ακούει trance στο φουλ. Εσύ Pink στο repeat και παίρνεις τηλέφωνο Όλγα να δεις αν θα διαβάσει για το test αύριο. Λέτε μαλακίες ενώ τον καρφώνεις με την άκρη του ματιού σου. Αττική. Πανικός στο σταθμό/δεν πρέπει όμως να χαθείτε. Έχεις τον νου σου να κατεβείτε μαζί, να μπείτε στο ίδιο βαγόνι. Κι αυτός το ίδιο. Το πετυχαίνετε. Χαμός στο βαγόνι, κάποια στιγμή ακουμπάς το χέρι του. Τώρα χάδια είναι αυτά ή απλά κουνάει πολύ το μετρό; Στην Ομόνοια νομίζεις θα κατέβει, κάνεις στην άκρη, σου χαμογελά και σου ψελλίζει πως δεν κατεβαίνει ή κάτι τέτοιο. Dude, το ομορφότερο χαμόγελο που έχω δει στη ζωή μου. Οι στάσεις περνάνε, τα χάδια (χάδια είναι αυτά;) συνεχίζονται. Σύνταγμα λες θα κατέβει, δεν παίζει, πάει. Κι όμως δεν κατεβαίνει. Φιξ. Ενώ ήσασταν face to face γυρίζεις απ' την άλλη για να βγεις. Σε πιάνει απ' τη μέση. Dude you can feel Ιt. Γυρίζεις και φιλιέστε. Μέχρι να ακουστεί ο ήχος από το μετρό που δείχνει πως σε λίγο οι πόρτες θα κλείσουν. Παίρνετε αντίθετες κατευθύνσεις και φεύγετε.

"You 're f*ckin' perfect to me"

L'enfer, c'est les autres.

2011-01-23T07:58:00.005+02:00

[...]

Γνωστή η ιστορία. Ποιος δεν έχει βρεθεί σε μια παρόμοια κατάσταση. Αλλά αυτή η φορά δεν είναι σαν τις άλλες. Αυτή τη φορά, νιώθω άρρωστη. Άρρωστη, όπως λέμε ζεστή. Ζεστή που τρέμει και σχεδόν παραλληρεί. Και που θέλει πάση θυσία να σε βγάλει από μέσα της. Και νομίζω για πρώτη φορά τα κατάφερα.

I Will Not Fall.

2011-01-10T16:40:00.002+02:00

You turn up the heat.

私はあきらめない

2011-01-01T21:15:00.001+02:00

...αnd α hαppy new yeαr.

Hop(p)e(r).

2010-12-17T21:30:00.002+02:00

Maternité.

2010-12-12T23:00:00.001+02:00

PICASSO.

Hope Leaves.

2010-12-06T00:00:00.004+02:00

Goya.

---

2010-12-05T19:17:00.000+02:00

Wish I had s/th to say.

someone like You..

2010-11-26T18:30:00.001+02:00

Painted faces fill the places I can't reach..

Home alone.

2010-10-30T15:35:00.004+03:00

Chwyfleian

2010-10-16T20:49:00.003+03:00

A pale, wild, traveller.

Addicted.

2010-10-10T00:15:00.001+03:00

Μου έλειψες.

Και κάθε φορά που σε βλέπω μου κάνεις την ίδια ερώτηση. Ξανά και ξανά. Λες και η απάντηση έχει στ’ αλήθεια μεγάλη σημασία για σένα. Μεγαλύτερη κι από το γεμάτο ασάφεια βλέμμα, που φανερώνει τα πρόχειρα ψέματα. Ώρες – ώρες φοβάμαι πως ρωτάς γιατί ξέρεις, αλλά αποκλείεται.

Ήσουν πάντα μακριά, ναι, αλλά τώρα είναι αλλιώς. Τώρα δεν είναι το είναι σου μόνο μακριά, είναι μέχρι και το φαίνεσθαι. Κι εγώ σιχάθηκα τα υποκατάστατά σου. Και βαρέθηκα να ψάχνω τρόπους να σε φέρω κοντά μου. Κι οι τοίχοι κουράστηκαν να τους βομβαρδίζω επειδή δεν είσαι εσύ εδώ για να το κάνεις. Είναι πολύ λίγη μια εικόνα μπροστά σου.

Γιατί δεν απαντώ ειλικρινά;

Ποιος νόμος της φύσης μπορεί να εξηγήσει γιατί όσο περισσότερο λείπεις, τόσο πιο πολύ κυριεύομαι από την παρουσία σου; Μην το ξεχάσω, ήσουν ακόμη πιο όμορφος αυτή τη φορά.

Ξέρεις, μπορεί να σε δω. Γι'αυτό. Ακόμα και να μην σε δω όμως, θα έχω κοιτάξει μέσα από τα μάτια σου. Κι αυτό προς το παρόν μου φτάνει.

This means war.

2010-10-07T23:00:00.008+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=4_yskRDrmqI

Me versus You. No limits.

Wish you were here.

2010-10-03T23:00:00.000+03:00

2010-10-01T15:38:00.002+03:00

Crave - Sarah Kane

2010-09-30T14:34:00.004+03:00

I want to sleep next to you

and do your shopping

and carry your bags

and tell you how much I love being with you but they keep making me do stupid things.

And I want to play hide-and-seek

and give you my clothes

and tell you I like your shoes

and sit on the steps while you take a bath

and massage your neck

and kiss your feet

and hold your hand

and go for a meal

and not mind when you eat my food

and meet you at Rudy's

and talk about the day

and type up your letters and carry your boxes

and laugh at your paranoia

and give you tapes you don't listen to

and watch great films and watch terrible films

and complain about the radio

and take pictures of you when you're sleeping and get up to fetch you coffee at midnight

and have you steal my cigarettes

and never be able to find a match

and tell you about the tv program I saw the night before

and take you to the eye hospital

and not laugh at your jokes

and want you in the morning but let you sleep for a while

and kiss your back

and stroke your skin

and tell you how much I love your hair your eyes your lips your neck your breasts.

And sit on the steps smoking till your neighbour comes home

and sit on the steps smoking till you come home

and worry when you're late and be amazed when you're early

and give you sunflowers

and go to your party

and dance till I'm black.

And be sorry when I'm wrong

and happy when you forgive me

and look at your photos and wish I'd known you forever

and hear your voice in my ear

and feel your skin on my skin

and get scared when you're angry

and your eye has gone red and the other eye blue

and your hair to the left

and your face oriental

and tell you you're gorgeous

and hug you when you're anxious

and hold you when you hurt

and want you when I smell you

and offend you when I touch you

and whimper when I'm next to you and whimper when I'm not

and dribble on your breast

and smother you in the night

and get cold when you take the blanket

and hot when you don't

and melt when you smile

and dissolve when you laugh.

And not understand why you think I'm rejecting you when I'm not rejecting you

and wonder how you could think I'd ever reject you

and wonder who you are but accept you anyway

and tell you about the tree angel enchanted forest boy who flew across the ocean because he loved you

and write poems for you and wonder why you don't believe me

and have a feeling so deep I can't find words for it

and want to buy you a kitten I'd get jealous of because it would get more attention than me

and keep you in bed when you have to go

and cry like a baby when you finally do

and get rid of the roaches

and buy you presents you don't want

and take them away again

and ask you to marry me

and you say no again but keep on asking because though you think I don't mean it I do always have from the first time I asked you

and wander the city thinking it's empty without you

and want what you want.

And think I'm loosing myself but know I'm safe with you

and tell you the worst of me

and try to give you the best of me because you don't deserve any less

and answer your questions when I'd rather not

and tell you the truth when I really don't want to

and try to be honest because I know you prefer it

and think it's all over but hang on in for just ten more minutes before you throw me out of your life

and forget who I am

and try to get closer to you because it's beautiful learning to know you

and well worth the effort and speak German to you badly

and Hebrew to you worse

and make love with you at three in the morning.

And somehow somehow somehow communicate some of the

overwhelming

undying

overpowering

unconditional

all-encompassing heart

-enriching mind-

-expanding on-going

never-ending

love I have for you.

\m/

2010-09-12T13:39:00.003+03:00

Sans Titre.

2010-09-08T01:25:00.003+03:00

"You're not going to lose me. You've given me a taste for life. I wanna be happy. Sleep in a bed, have roots.."

-Léon

And mother always told me be careful of what you love.

2010-08-30T22:35:00.003+03:00

They tell me your blue skies fade to gray
They tell me your passion's gone away..

9 Crimes, pt. 7 (11 A.M.)

2010-08-28T01:15:00.011+03:00

I saw you today. I did. I almost touched you, I definitely smelled you and I could have kissed you. I would have kissed you. But it just didn't seem right. So I didn't. I changed my mind the very last second and you were confused. There's been quite a long time since I saw that face.

[...]

I almost missed you actually. I mean. I would never miss you, but I wasn't sure if I should say s/th. So I did. And it was kinda stupid -what I said-. But it didn't matter, you probably didn't even notice. We were both in a hurry, for different reasons, but in a hurry. Oh! Your shirt looked great..

I definitely needed to see you. I'm glad it happened.

[...]

You looked b e a u t i f u l. Spelling it makes me feel good. It's like I get the whole meaning of the word. Every single letter is one detail on your face. I wish I could see you more often. I do.

[...]

You're not normal. We both know it. It's kinda obvious after all.. Some think that you're doing it on purpose, to draw their attention. I know you don't. And I feel sorry for you sometimes.

[...]

You never get what you deserve.

You have a gift..

I just wish I could see you more often.

9 Crimes, pt.6

2010-08-23T05:05:00.006+03:00

05:05

Είναι κουραστικό να κοιτάζεις για μια στιγμή στο κάτω μέρος της οθόνης και οι ώρες να δείχνουν τον ίδιο αριθμό με τα λεπτά. Δεν είναι μάλλον κουραστικό από την αρχή αλλά γίνεται στην πορεία. Γίνεται ενοχλητικό όταν κάθε σχεδόν που κοιτάζεις να δεις τι ώρα είναι πέφτεις πάνω σε όμοια νούμερα, επί συνεχόμενες ημέρες, εβδομάδες, μήνες ολόκληρους. Μπορεί αισθητικά να είναι ό, τι πιο τέλειο ένα ρολόι είναι ικανό να σου δώσει. Αλλά παραμένει απαίσιο. Και μπορεί να γίνει ακόμα χειρότερο όταν είναι βράδυ καλοκαιριού και φυσάει τόσο πολύ που κρυώνεις και που όλοι θυμήθηκαν να γυρίσουν επιτέλους πίσω και τώρα κάνουν μονάχα θόρυβο για να επιδείξουν την πράξη τους αυτή. Είναι ανόητο να προσπαθείς να κάνεις τους άλλους να σε προσέξουν και το σώμα σου, το βλέμμα σου, τα ρούχα σου, να φωνάζουν δυνατά «Ήρθα! Είμαι εδώ! Κοιτάξτε!» είναι σχεδόν τόσο ανόητο όσο το να ελπίζεις πως μπορείς να ζεσταθείς λύνοντας τα μαλλιά σου. Δεν θα φάνταζε τόσο αφελές, αν την ίδια ακριβώς ώρα, δεν υπήρχε κάποιος που μεταχειρίστηκε την απουσία του με τόση αξιοπρέπεια όση και τώρα την παρουσία του. Κάποιος που έφυγε τόσο ήσυχα όσο ήρθε και που έλειψε στ’ αλήθεια.

It never Ends, Does it?

2010-08-14T03:00:00.001+03:00

It ’s kind of funny how people fail to realize the holiness of some places. Even if you have nothing to believe in, you just know they’ re sacred.

Summer (Happy) Hours.

2010-08-09T00:45:00.002+03:00

Encore..

2010-07-29T20:20:00.002+03:00

9 Crimes, pt.5

2010-07-13T23:45:00.000+03:00

Ξέρεις, ποτέ δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Ότι δηλαδή εσύ μπορεί να είσαι ο (σούπερ) ήρωας σε αυτήν την ιστορία. Δεν είναι τυχαίο φυσικά το ότι δεν το είχα σκεφτεί, τώρα πια πολύ λίγα πράγματα είναι. Απλά είναι κάπως λάθος. Το να είσαι εσύ ήρωας, είναι λάθος. Γιατί μετά ο μόνος ρόλος που μένει για μένα να παίξω είναι αυτός του θύματος, και κανείς δεν θέλει αυτόν τον ρόλο, και δεν τους αδικώ, ούτε εγώ τον θέλω. Παρόλα αυτά, πρέπει να παραδεχτώ πως μοιάζεις κάπως σε αυτούς τους χαρακτήρες που όλοι ξέρουν και θαυμάζουν και όταν είναι παιδιά προσπαθούν να μιμηθούν. Εσύ δεν είσαι παιδί πια κι όμως μοιάζεις χωρίς καν να προσπαθείς και σίγουρα χωρίς να μιμείσαι. Δεν είμαι σίγουρη γιατί, αλλά μπορώ να το δω.

Δεν θυμάμαι αν υπάρχει κάποιος ήρωας που να συνηθίζει να αφήνει κάτι -ένα σημάδι- στα μέρη που πέρασε, για να δείξει ότι ήταν εκεί. Υπάρχει; Κι αν ναι, δεν έχει καμία σημασία, ξέρω πως εσύ δεν τον γνωρίζεις και πάλι κάνεις του κεφαλιού σου, δεν έκανες ποτέ και τίποτα διαφορετικό. Μάλλον γιατί τα είχες πάντα όλα κι ακόμα κι έτσι, κάπως κατέληγες να μην έχεις τίποτα. Έχασες τόσο γρήγορα τα πάντα που τρομοκρατήθηκες. Κι ας σου τα έδιναν πίσω την επόμενη ημέρα όλα. Λίγη σημασία είχε.

Είναι πολύ εύκολο το να χάσεις κάποιον. Θέλω να πω, είναι πραγματικά εύκολο, αφού μπορεί ο άλλος να πάψει να υπάρχει στην ζωή (σου) μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και δεν είναι κάτι κρυφό ή σπάνιο, είναι ίσως το πιο φανερό και συχνό φαινόμενο. Είναι όμως πολύ δύσκολο να το συνειδητοποιήσεις σε βάθος, γιατί ο δρόμος προς την κατανόηση είναι μονόδρομος και δεν θα μπορώ να σου κρατάω το χέρι, κανείς δεν θα μπορεί.

Εγώ κι εσύ μαζί..

2010-07-10T01:01:00.002+03:00

Κι όσο περνάνε και φεύγουν τα χρόνια,
και η φιλία μας θα μένει αιώνια,
Είναι γραπτό μας μοίρα κοινή.
Εγώ κι εσύ μαζί...

Un visiteur unique..

2010-07-02T13:15:00.002+03:00

This is IT.

2010-06-29T00:50:00.003+03:00

Almost a Year Later..

2010-06-21T02:10:00.002+03:00

Michael Jackson. (August 29, 1958 – June 25, 2009)

Thriller Live :

Jackson 5 (1958–1975)

Thriller Live :

"Can You Feel It" (1980)

"Beat It" (1982)

"Thriller" (1982)

The Thriller Live :

"Billie Jean" (1983)

The Thriller Live :

And mother always told me be careful of who you love
And be careful of what you do 'cause the lie becomes the truth..

"The Way You Make Me Feel" (1987)

"Smooth Criminal" (1987)

The Triller Live :

"Bad" (1987)

"Dirty Diana" (1988)

"Heal The World" (1991)

"Dangerous" (1991)

"Black or White" (1991)

The Thriller Live :

"They DON'T Care About Us" (1996)

Encore :

A great show, an amazing performance. He will always inspire people.

He will always be here.

Dedicated to the King.

They DON'T Care About Us.

2010-06-19T22:45:00.004+03:00

26/6/2010, Παγκόσμια Ημέρα Υπέρ των Θυμάτων Βασανισμού.

Πλατεία Κοραή, 20:00.

Street Dance Tribute Flashmob to Mickael Jackson

(The Drill - They Don’t Care About Us).

Support us, be there.

Le temps qui passe.

2010-06-02T00:03:00.000+03:00

Et encore..

2010-06-01T01:30:00.001+03:00

9 Crimes, pt.4

2010-05-31T00:30:00.002+03:00

Σου έχει συμβεί ποτέ να ακούς κάπου μία ιστορία που μοιάζει τόσο πολύ με την δική σου που αντί να λυπάσαι μιας και δεν είσαι τόσο μοναδικός τελικά, να χαίρεσαι; Ίσως να γίνεται αυτό μόνο όταν βιώνεις κάτι τόσο βάρβαρο και αποτρόπαιο που μοναχά αν το μοιράζεσαι μπορείς να αντέξεις για λίγο περισσότερο. Γιατί ένα είναι βέβαιο, πως δεν γίνεται να το αντέξεις για πολύ.

Υπάρχουν λένε, άνθρωποι, που έζησαν έτσι χρόνια ολόκληρα, μέσα σε μια παραφροσύνη κι ένα ντελίριο που στο τέλος και όριζε τις υπάρξεις τους και τις πράξεις τους και που τους γλίτωνε από το κελί με τους μαύρους τοίχους και τους έσπρωχνε όλο και πιο κοντά προς αυτό με τους άσπρους. Υπήρχαν, λένε, τέτοιοι άνθρωποι, μόνο που δεν υπάρχουν πια.

Δεν αντέχεται. Μάλλον γιατί γκρεμίζονται όλες μα όλες οι ελπίδες, ακόμα και οι πιο μικρές ακόμα και οι πιο χαμένες και οι δήθεν ξεχασμένες, τις θυμάσαι κι αυτές, αλλά ίσα - ίσα για να προλάβεις να τους πεις αντίο, πριν φύγουν. Είναι σχεδόν βασανιστικό όσο και τα τηλεφωνήματα στις 5 το πρωί και οι εφιάλτες στις 3. Και γίνεται ακόμα περισσότερο στην πορεία. Γιατί η πορεία είναι ήδη χαραγμένη αν δεν το έχεις αντιληφθεί. Και είναι βαμμένη με τα πιο ψυχρά χρώματα, το έχεις προσέξει πως σχεδόν πάντα χρησιμοποιείς ψυχρά χρώματα; Όχι, ήμουν σίγουρη, δεν έχει σημασία, αυτά τα ανόητα πράγματα τα προσέχω εγώ. Τα γράμματα, τα χρώματα, τις υπογραφές και τα σημεία στίξης, όλα, όλα αυτά τα προσέχω, τα μαθαίνω απέξω και τα κατανοώ.. Δεν αντέχεται, όχι.

Alors va ou ton coeur te porte..

2010-05-29T13:10:00.004+03:00

Ils ont peur de rêver, ils ont peur de penser

Ils ont peur du changement, ils ont peur de la liberté

Ils ont peur de la difference, ils ont peur de leur prochain

Ils ont peur de la chance, du bonheur et du lendemain..

Letters From The Sky (Civil Twilight)

2010-05-24T14:05:00.001+03:00

One day soon I'll hold you like the sun holds the moon
And we will hear those planes overhead and we won't have to be scared
We won't have to be scared, we won't have to be scared

You're coming back for me
You're coming back for me.

http://www.youtube.com/watch?v=tJmgsHnzafY

(Grab it Goddammit. I'm begging you.)

Just..

2010-05-12T02:05:00.003+03:00

I believe I can fly, I believe I can touch the sky?..

9 Crimes, pt.3

2010-04-27T00:05:00.000+03:00

Είναι διγαμία ν' αγαπάς και να ονειρεύεσαι..

17. (The End)

2010-04-18T23:45:00.003+03:00

When did your birthday last for 4 days?..

..probably the best 4 days of your life?

17.

2010-04-15T00:50:00.002+03:00

B-Day.

And now, what?..

9 Crimes, pt.2

2010-04-05T02:15:00.002+03:00

Και σαν να μην έφτανε που είσαι ήδη μικροσκοπικός, τόσο που σε σπρώχνουν και σε πατάνε σε καθημερινή βάση χωρίς να ζητάνε ποτέ συγγνώμη και πάντα προσπερνώντας σε λες και δεν είσαι εκεί, λες και δεν υπήρξες ποτέ. Δεν φτάνει λοιπόν που κάθε μέρα τσαλακώνουν και λερώνουν τα ρούχα σου, ναι, μπορεί να μην υπάρχει κανείς εκεί για να το προσέξει, αλλά λίγη σημασία έχει αυτό, εσύ πάντα ντρεπόσουν εύκολα. Κι άμα ντρέπεσαι σκύβεις το κεφάλι σου και γέρνεις μπροστά και στο λένε όλοι πως αυτό δεν είναι καλό, θα σου αφήσει κουσούρι. Τι έλεγα; Α, ναι, πως είσαι μικροσκοπικός και δεν φτάνει μόνο ο όγκος σου, τώρα υπάρχει ακόμα ένα πρόβλημα. Φταίει που όταν βρίσκεσαι μπροστά σε κάποια παρουσία που θαυμάζεις, ή φοβάσαι, συρρικνώνεσαι. Ναι, δεν είναι κακό να θες να περνάς απαρατήρητος, ούτε είναι κακό να πιστεύεις πως η καρδιά σου χτυπά τόσο πολύ δυνατά που θα την ακούσουν και όλοι εκείνοι που σε αγνοούσαν τόσο καιρό θα γυρίσουν και θα καρφώσουν το βλέμμα τους σ’ εσένα και τότε δεν θα υπάρχει τρόπος να ξεφύγεις. Απλά, να, δεν μπορείς να το ελέγξεις . Και κάθε φορά, γίνεσαι όλο και πιο μικρός και σε λίγο δεν θα φαίνεσαι ούτε στο καλύτερο μικροσκόπιο, και με τον καιρό τα μάτια μου, έχουν αρχίσει να θολώνουν. Ναι, με τον καιρό, όχι δεν είμαι τόσο μεγάλη πια, όχι δεν είναι δάκρυα αυτά, σύννεφα είναι, κρύψου στην τσέπη μου μέχρι να κοπάσει η μπόρα.

Skhizein.

2010-04-01T01:25:00.001+03:00

Je Suis Là.

9 Crimes pt.1

2010-03-26T01:10:00.004+02:00

Έχεις περάσει πάνω από κάθε δρόμο αυτής της πόλης, έτσι δεν είναι;

Στις πιο περίεργες περιοχές, που εύκολα ξεχνάω τ’ όνομά τους και δύσκολα θα πάω να δω, έχεις βρεθεί.

Ακόμη και στα πιο απόμερα και κρυφά σημεία, υπάρχει το σημάδι σου.

Όχι εσκεμμένα.

Τα σημάδια που άφησες επίτηδες δεν είναι ούτε τα μισά από εκείνα που άφησες κατά λάθος.

Είναι αστείο που βρίσκεσαι παντού στην πόλη αυτή.

Είναι ακόμη πιο αστείο το γεγονός ότι δεν καταλαβαίνεις τι έχεις κάνει.

Έχεις μαρκάρει μια ολόκληρη πρωτεύουσα με την παρουσία σου.

Ή την απουσία σου.

Μια ολόκληρη πόλη.

XI.

2010-03-15T01:45:00.001+02:00

Give me a reason not to love you.

When you‘ re gonna love you as much as I do?

2010-03-08T01:25:00.002+02:00

Δεν μπορείς να καταλάβεις, έτσι δεν είναι; Για αυτό γυρνάς από την άλλη και κάνεις σαν να μην υπάρχει τίποτα πίσω σου πια. Για αυτό συνεχίζεις να φοράς μπλούζες γεμάτες χρώμα και συνεχίζεις και βάφεις σχέδια γεμάτα χρώμα και συνεχίζεις και μιλάς με λέξεις γεμάτες χρώμα για να κρύψεις το ασταμάτητο ασπρόμαυρο που υπάρχει πίσω σου. Το ξέρω πως δεν σου αρέσει να σου λένε τι να κάνεις, φαίνεται, το φωνάζεις πως είσαι άνθρωπος που δεν του αρέσει να του λένε τι να κάνει, το μαρτυρά η μπογιά στ’ αθλητικά σου και το σημάδι στην γάμπα σου.

Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν φεύγεις. Γυρνάς την πλάτη σου αλλά ποτέ δεν φεύγεις. Λες κι έχει παγώσει ο χρόνος, λες και κοιτάζεις κάτι και φοβάσαι τόσο πολύ να τραβήξεις το βλέμμα σου. Απλά δεν κουνιέσαι, δεν πας πουθενά. Ίσως να μην με νοιάζει ιδιαίτερα γιατί δεν φεύγεις, μπορεί να μην μάθω ποτέ και τίποτα δεν θα αλλάξει. Γιατί όμως όσο ίδιος μένεις, τόσο διαφορετικός γίνεσαι; Το ξέρω αυτό το βλέμμα, κρύβει πολλά περισσότερα από όσα νομίζεις πως φαίνονται. Ξέρω κάθε βλέμμα. Πιο πολύ μ’ αρέσει εκείνο που παίρνεις όταν συνειδητοποιείς ότι ξέρω.

Sans doute.

2010-03-07T01:11:00.002+02:00

Et encore.

2010-02-27T21:10:00.001+02:00

Tu n'est pas seul.

2010-02-09T14:18:00.004+02:00

X.

2010-02-08T00:25:00.002+02:00

Θέλουν και προσπαθούν απεγνωσμένα να σε χωρέσουν μέσα σε μια κόλλα χαρτί ή να περιγράψουν αυτό που είσαι με μερικούς αριθμούς και αυτό που δεν είσαι με δύσκολες και μεγάλες λέξεις που δεν είσαι σίγουρος αν ξέρουν τι σημαίνουν.

Την ίδια στιγμή το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τους κοιτάς με μάτια ορθάνοιχτα και χείλη μάλλον μισάνοιχτα μιας και η ανάγκη να ανασάνεις θα μεγαλώνει όσο ακούς αυτούς τους χαρακτηρισμούς τους και η ανάγκη να μιλήσεις θα κρύβεται όλο και πιο βαθειά μέσα σου. Άλλωστε τι να πεις, είναι σαν να μην φαίνεσαι καν, είσαι τόσο μικρός που σε χώρεσαν σε ένα χαρτί Α6 και μάλλον σε 6 λέξεις, το ποιες είναι δεν έχει καμία σημασία.

Είναι πολλοί, πάρα πολλοί και σε πλησιάζουν απειλητικά και δεν τους ικανοποιεί η ματιά σου πλέον, ζητάνε κάτι περισσότερο, θέλουν να σε κάνουν έναν απ’ αυτούς και εσύ απλά οπισθοχωρείς. Δεν ξέρεις τι άλλο να κάνεις όταν έρχονται κατά πάνω σου με βλέμμα που καίει και μοιάζει σαν να διψάει τόσο που μπορεί να σε ρουφήξει ολόκληρο, μέχρι την τελευταία σταγόνα της ψυχής σου.

Απλά βαδίζεις προς τα πίσω, όσο πίσω πάει, αφού η μυρωδιά τους και μόνο είναι αποκρουστική και όσο πιο κοντά πλησιάζουν, τόσο περισσότερο αηδιάζεις με την εικόνα τους και όλα αυτά που κρύβουν μέσα τους, τώρα που επιτέλους είναι φανερά, μπορείς και τα βλέπεις στα μάτια τους και όσο απολαυστική και αν είναι η αλήθεια, υπάρχουν στιγμές στο μέλλον που εύχεσαι την αλήθεια τους να μην την είχες γνωρίσει ποτέ.

Χαϊκού (;)

2010-02-01T01:45:00.001+02:00

Πεσμένος κάτω

Σκουπίζει το πάτωμα

Από την σκόνη.

ΙΧ.

2010-01-14T22:57:00.005+02:00

Νιώθει πως βιώνει μια από εκείνες τις στιγμές που όλα όσα είχε (από)κτήσει με ή χωρίς κόπο, σιγά – σιγά γλιστρούν μέσα από τα χέρια του και πέφτουν με φόρα στο δάπεδο και σπάνε σε αμέτρητα μικρά κομμάτια που αν προσπαθήσει να μαζέψει θα κοπεί επίσης αμέτρητες φορές.

Κάθεται λοιπόν και κοιτάζει τα κομματάκια που είναι άνισα διασκορπισμένα στο πάτωμα και προσπαθεί να καταλάβει αν έχει λογική αυτό που μόλις του συνέβη. Αφουγκράζεται και αναρωτιέται. Σωπαίνει και κοιτάζει. Κοιτάζει με βλέμμα θολό, με βλέμμα άδειο, γεμάτο απορία. Σχήμα οξύμωρο.

Δεν κουνιέται, όχι γιατί δεν μπορεί να κουνηθεί αλλά επειδή δεν θέλει να χαλάσει την ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί. Δεν φοβάται μήπως κοπεί σε κάποιο τυχαίο κομμάτι από το παρελθόν του, κόπηκε ήδη μία φορά όταν αναγκάστηκε να το ζήσει. Φτάνει πια.

Όλη του η ζωή βρίσκεται μπροστά στα πόδια του, μπορεί να αρχίσει να την μαζεύει και να αγοράσει κάποια σούπερ δυνατή κόλλα και να προσπαθήσει να την φτιάξει ξανά από την αρχή, σαν παζλ.

Μπορεί ακόμα να φέρει την ηλεκτρική σκούπα από μέσα και να ρουφήξει κάθε στιγμιότυπο και κάθε ανάμνηση κι ύστερα να πετάξει την σακούλα σε κάποιον τυχαίο κάδο ανακύκλωσης που στις εννέα το βράδυ κάποιο ακόμα πιο τυχαίο απορριμματοφόρο θα μαζέψει.

Ή απλώς μπορεί να μείνει ακίνητος, και να κοιτάζει χωρίς να βλέπει, χωρίς ποτέ να δει.

Με το ραδιόφωνο μέσα να παίζει και ακούγεται μια φωνή, να τραγουδά..

«Μέσα στους τοίχους της μικρής μου φυλακής

κάποιος διαβάζει της παλάμης μου το χάρτη

βλέπει τους δρόμους της χαμένης μου ζωής και

μου τραγουδάει "η αγάπη θα 'ρθει, θα' ρθει"»

Just..

2010-01-09T01:50:00.005+02:00

..frozen.

Turn off the lights.

2010-01-02T23:34:00.007+02:00

Έχεις προσέξει ποτέ πόσες διαφορετικές μορφές μπορεί να πάρει το φως;

Πέρα από τα συνηθισμένα, την μέρα και την νύχτα, μπορεί να φορέσει ένα σωρό άλλα ρούχα και να κρυφτεί στις πιο προσωπικές στιγμες σου, χωρίς να το καταλάβεις καν, χωρίς φυσικά να το μυρίσεις -είναι γνωστό πως το φως είναι ένα από εκείνα τα άοσμα στοιχειά- και χωρίς να το δείς.

Υπάρχει το φως που βλέπεις με την άκρη του ματιού σου όταν βρίσκεσαι στο βαγόνι ενός τραίνου.

Υπάρχει ακόμα το φως που τρυπώνει στις φωτογραφίες που τραβάς και αφού εμφανίσεις το φιλμ είναι πάντα εκεί και ποζάρει χλευαστικά, πίσω από ένα χαμόγελο ή μπροστά από ένα δέντρο ή πάνω στην γραμμή μιάς θάλασσας.

Υπάρχει το φως που σε τυφλώνει, ενός προβολέα σ'ένα γήπεδο ποδοσφαίρου ή ακόμα εκείνο ενός αμαξιού που σ'ένα τούνελ θα σε κάνει να (τα) χάσεις για μία στιγμή.

Υπάρχει και εκείνο το φως που θα σε ξυπνήσει το πρωί και αυτό που θα σε κάνει να κοιμηθείς την νύχτα.

Γιατί το φως είναι το στοιχείο που προκαλεί επιτάχυνση χημικών αντιδράσεων, το πρόσωπο που επιφέρει ή επιταχύνει αλλαγή. Ο καταλύτης.

Ελεγεία και Σάτιρες

2009-12-22T00:42:00.004+02:00

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. Ο άνεμος όταν περνάει,
στίχους, ήχους παράξενους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Υψώνονται σαν δάχτυλα στα χάη,
στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει,
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

VIII.

2009-12-13T23:57:00.003+02:00

Il faut arrêter.