Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. Ο άνεμος όταν περνάει,
στίχους, ήχους παράξενους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.
Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Υψώνονται σαν δάχτυλα στα χάη,
στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει,
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.
Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.
Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.
Έχεις συναντήσει ποτέ σου έναν από εκείνους τους μικροσκοπικούς ανθρώπους που μοιάζουν ήρεμοι και που και που χαμογελαστοί, με τα ίσως όχι αταίριαστα ρούχα τους και εκείνο το βαθύ βλέμμα; Έχουν ξεχάσει από καιρό πως είναι να νιώθεις σεθέλω και μουλείπεις. Για να είμαι ειλικρινής δεν μπορώ να καταλάβω τι νιώθουν τώρα πια. Θέλω να πω πως δεν σαλεύουν πολύ συχνά και γελάνε από μέσα τους και δουλεύουν, δουλεύουν πολύ. Αυτοί οι άνθρωποι που δεν ακούνε μουσική τώρα πια, γιατί η μουσική ίσως που άκουγαν κάποτε δεν υπάρχει πια κι αυτό τους τρομάζει. Ούτε ταινίες βλέπουν, ούτε πίνακες ζωγραφικής ούτε καν τα αστέρια τη νύχτα. Το πολύ – πολύ να κάτσουν να δουν μια εκπομπή στην τηλεόραση και να αλλάζουν τα κανάλια με τον χειρότερο τρόπο που θα μπορούσε ποτέ κανείς να αλλάξει κανάλια. Δεν πιστεύω πως ήταν πάντα έτσι, αυτοί είναι πολλοί και λίγοι γεννιούνται χωρίς να αγαπάνε κάτι. Οπότε δεν πρέπει να ήταν έτσι από την αρχή. Έγιναν στην πορεία. Είναι τρομαχτικό το πόσο μικροσκοπικοί είναι και πόσο σκούρα είναι τα χρώματά τους, σαν να ξεκινά η παλέτα από το πιο βαθύ μωβ που υπάρχει και να τελειώνει στο μαύρο, τίποτα πιο πριν, πιο μετά δεν έχει έτσι κι αλλιώς. Γιατί ο καθένας τους κατέληξε κάπως έτσι είναι σίγουρα μια όχι πολύ σπουδαία ιστορία για αυτούς που δεν ξέρουν έναν τέτοιον άνθρωπο, ή που απλά έχουν συναντήσει μερικές φορές κι έχουν προσπεράσει για να μην λεκιάσουν την ζωή τους. Ναι, σίγουρα δεν είναι μια ιστορία που ενδιαφέρει όλους. Όταν όμως μοιράζεσαι κάτι παραπάνω με κάποιον μικροσκοπικό και χλωμό με βαθύ βλέμμα, έχεις κάθε λόγο να σε νοιάζει. Να ανησυχείς ίσως. Να φοβάσαι ακόμα - ακόμα να φοβηθείς γιατί είναι το αποτύπωμά τους ο φόβος και να ξέρεις πως εσύ δεν πρέπει να γίνεις έτσι, δεν πρέπει..
